X
تبلیغات
رایتل
هرکجا سازی شنیدی ، شعر و آوازی شنیدی، از دلی رازی شنیدی ، یاد ما کن.
چهارشنبه 30 بهمن‌ماه سال 1392
در مسیر گاوخونی (2) نائین و ورزنه

میخوام این بخش سفرنامه رو تقدیم کنم به حمزه و مادر مهربانش که نهایت لطف رو به ما در این سفر کردند. و حالا بقیه سفرنامه در مسیر گاوخونی ....

صبح خیلی زود وقتی هنوز آفتاب طلوع نکرده بود یکهو در کمد دیواری بر اثر گرمای اتاق باز شد. منم که خوابم سبکه بیدار شدم و هرچه کردم دیگه خوابم نبرد . آفتاب که زد بلند شدم و طلوع خورشید رو تو اون شهر زیبای کویری که هنوز دچار آفت آسمانخراش نشده تماشا کردم. و چقدر لذت بخش بود اون لحظات. حامد هم بلند شد و چای رو ردیف کرد و پیگیر صبحانه شد. تو تدارک صبحانه بودیم که مادر حمزه با یه کاسه حلیم سر رسید و حسابی غافلگیرمون کرد. یه حلیم خوشمزه به صبحانه مون اضافه شد .  مادر حمزه هم نشست و در حال صبحانه خوردن کمی تعریف کرد و از ویژگی ها  و دیدنی های نائین برامون گفت. بعد صبحانه چون دیگه داشت دیر میشد سریعتر اسباب و وسایلمون رو جمع کردیم که راه بیافتیم که دیدیم به به مادر حمزه کلی آجیل و حاجی بادوم و میوه اس که داره میاره بده ببریم. ما هم هی میگفتیم دست شما درد نکنه خجالتمون ندید جا دیگه نداریم و خیس عرق میشیدیم. به هر حال با یه خداحافظی گرم و گذشتن از زیر قرآنی که مادر حمزه آورده بود به راه افتادیم. پنج کیلومتری رفته بودیم که دیدم ای دل غافل کارت بانکی و تلفن همراه و کلیدهامو و پولهام مونده خونه حمزه اینا. به حامد گفتم زنگ بزنه مادر حمزه ببینه اونجا مونده و وقتی زنگ زد مادر حمزه بهش گفته بود که صبر کنید الان براتون میارم و باز هم مارو غرق در خجالت کرد. راستش مادر حمزه تو این سفر برای من و حامد هم مادری کرد.  

 

بعد اینکه مادر حمزه وسایل رو برامون آورد ادامه مسیر دادیم. یه روستایی تو مسیرمون بود که اسمش الله آباد بود و طبق نقشه باید از این جاده آسفالته که به سمت اصفهان بود قبل از هما آباد وارد جاده فرعی میشدیم و میرفتیم اون سمت. اما هرچه رفتیم ندیدیمش . بنابراین انداختیم تو بیابون تا برسیم به اون جاده و البته خالی از لطف هم نبود. چون مناظر خیلی قشنگی رو شاهد بودیم . یه برکه آب رو دیدیم که ازش به عنوان جایی برای آبشخور گوسفند استفاده میشد و هیچ کس هم کنارش نبود .  نشستیم و میوه خوردیم. و چندتا هم عکس گرفتیم.  

 

ادامه مسیر دادیم و ده دقیقه بعدش رسیدیم به جاده الله آباد. جاده فوق العاده خلوت و کم تردد بود . وقتی رسیدیم به الله آباد چشممون به یه مزرعه زعفران روشن شد و با اجازه صاحب مزرعه چندتا هم عکس گرفتیم.  

 

جاده جاده قشنگی بود و هوا هم خیلی لطیف بود. با نگاهی به آسمان عکس ها مطمئنا متوجه حرفم خواهید شد. جاده اینقدر خلوت بود که چکاوک ها تو جاده نشسته بودند و آواز میخوندند و با اون کاکل های قشنگشون خودنمایی میکردند. همینجور که میرفتیم حیفمون میومد عکس نگرفته گذر کنیم و  حبس لحظات نکنیم.  

 

ساعت نزدیک سه بود که در کنار قلعه کوچکی که استخر بزرگی هم کنارش بود اتراق کردیم تا ناهار بخوریم و نماز بخونیم. اینجا هم جای زیبایی بود. ناهار رو که خوردیم برای اینکه به شب نخوریم سریعاً حرکت کردیم.  

 

تو این جاده که به ورزنه ختم میشه اصلا احساس خستگی نمیکردم . همه چیز عالی بود . درسته آبان ماه بود اما هوا خیلی بهاری و مطلوب بود. بیست کیلومتری ورزنه برخوردیم به یه پل که از بالای ریل راه آهن رد میشد . بالای پل که رسیدیم دیدم یه قطار داره از دور میاد و حیفم اومد که نیستیم و قطار رو از نزدیک نبینیم. راستش خیلی دوست داشتم قطار رو از بالا ببینم. چون اکثراً ریل قطار که به جاده میرسه یا از بالاش رد میشه و یا هم سطح هستند.  ایستادیم تا قطار رسید و ما براش دست تکون دادیم و راننده قطار هم برای اینکه سلام مارو جواب بده یه بوق حسابی زد که فوق العاده هیجان انگیز بود.  

 

 در مسیر هم باهم گفتگو میکردیم . با دیدن دکل های برق حامد اطلاعات خیلی خوبی در مورد شبکه برق رسانی و تولید و توزیع برق بهم داد که فهمیدم چقدر سخته تولید . نگهداری و توزیع برق.  

 

نزدیک غروب بود که رسیدیم به ورزنه. ورزنه شهر زیبایی که به زنان چادر سفید و مجاورتش با تپه های شنی و تالاب گاوخونی معروفه . از جمله شهرهای گردشگری ایران که چهار پنج سالی به همت مردم و مسئولین این شهر در بین گردشگران معروف شده و هرساله صدها نفر برای دیدن زیبایی های این شهر به اونجا سفر میکنند. من سه چهارباری قبلا ورزنه اومده بودم و شناخت مختصری از این شهر داشتم. به حامد گفتم بریم و تو پارک کنار شهرداری بمونیم که البته بعدا دیدم موتورسوارها که تعدادشون زیاد هم هست با صدای موتورهاشون مطمئنا نخواهند گذاشت تا صبح بخوابیم. بنابراین پرس و جو کردیم و بهمون گفتن آقایی هست که خونه کرایه میده. وقتی رفتیم پیش ایشون گفت که جا نداره و تلفن آقای خلیلی رو بهمون دادکه خونه سنتی داشت . به ایشون زنگ زدیم و وقتی مطلع شد دوچرخه سواریم و علاقمند به محیط زیست بهمون گفت میتونید رایگان از خونه سنتی استفاده کنید.  

 

 این خونه سنتی تو ورزنه معروفه و اسمش هم هست چاپاکر که به اختصار بهش میگن چاپاک . صاحب خونه آقای خلیلی و بسیار جای راحت و دنجی برای شب مانی. دوستانی که به ورزنه سفر میکنند حتما سعی کنن اینجارو از دست ندهند. زیبایی خونه و مهمان نوازی جناب خلیلی اون شب رو به شبی رویایی برای ما تبدیل کرد. بعد شام و چای کم کم تدارک خواب رو دیدیم و با آرامش وصف ناپذیری به خواب رفتیم.  


عناوین آخرین یادداشت ها
خوش آمدید
بایگانی آنادانا
موضوع بندی
عضویت کاربران بلاگ اسکای
نام کاربری

تعداد بازدیدکنندگان :
228884

دریافت کد پیج رنک گوگل